Krijger of vechter

Een veel gehoorde uitspraak is dat je moet vechten voor je genezing. Dat klinkt logisch maar is het dat ook? Ikzelf spreek graag van 'krijgerschap'. Wat is het verschil precies en waarom zou het beter zijn krijger te zijn dan vechter?

Er is een groot verschil tussen een vechter en een krijger. Onder vechten wordt veelal verstaan het inzetten van kracht en je er helemaal ingooien. Bij krijgerschap daarentegen is een ander beeld waarneembaar. Hier tonen zich kwaliteiten als moed, onverschrokkenheid, standvastigheid en toewijding.

Een krijger is bereid te incasseren en zichtbaar te zijn, te doen wat gedaan moet worden en met open vizier de tegenstander tegemoet te treden. Voor de krijger is de uitkomst van de strijd van minder belang dan de strijd zelf. Naar de strijd kijkend kan van schoonheid gesproken worden: er is immers niet voor niets sprake van krijgs-'kunst'.

Vechten daarentegen, in de normale betekenis van het woord, leidt tot uitputting als gevolg van over je grenzen gaan. Deze vorm van vechten kan niet de bedoeling zijn. Belangrijk is dan ook om de strijd niet hals over kop aan te gaan, maar weloverwogen en in balans. Aan die balans ontbreekt het nog wel eens als je geconfronteerd wordt met een ziekte als kanker. Met ander woorden: strijden moet je leren. En: Strijden is een houdingskwestie.

Krijger zijn bij kanker. Onder vechten tegen kanker wordt ook nog al eens verstaan dat je niet accepteert dat je kanker hebt en dat je bereid bent om de zwaarste therapieën te ondergaan om te bewijzen dat je sterker bent dan de kanker. Een krijger echter gaat weloverwogen te werk. Een krijger zorgt er voor dat hij (of zij) goed geïnformeerd is, heeft weet van alternatieven, is bereid ja tegen het ene aanbod en nee tegen het andere te zeggen. Een krijger houdt de grenzen van z'n kunnen in de gaten.

Het is een kunst om krijger te zijn. Als je in paniek bent heb je de neiging om het onmogelijke te willen bewerkstelligen. Angst is dan de leidraad en een slechte raadgever. Soms ligt ook de verleiding op de loer om het bijltje er bij neer te leggen en stilletjes af te wachten. Een krijger is ook bereid om het onzekere onder ogen te zien en te dealen met pijn, angst en vermoeidheid. Krijgerschap hier is 'ziekzijn' als uitgangspunt nemen. Inzicht om te zien wat de volgende stap zal zijn is dan een natuurlijk gevolg. Er hoeft immers niet meer geknokt te worden.

Het is niet altijd eenvoudig om in een stressvolle situatie krijger te zijn. Begeleiding vanuit het MindBodyProgram kan behulpzaam zijn.

Wellicht herken je jezelf in dit artikel. Voel je welkom om te reageren.