In het eerste deel van dit artikel (Kanker treft ons allemaal … 1) deed ik het voorstel om uit te gaan van de hypothese dat we allemaal al kanker zouden hebben. Dit omdat we er als gemeenschap niet meer onder uit lijken te kunnen om te erkennen dat kanker ons allemaal treft ook al krijgen we het niet. In dit vervolg ga ik op zoek naar aangrijpingspunten in diverse levensgebieden om te voorkomen dat kanker in ons manifest wordt. Lees meer over wat je zelf kunt doen om kanker te voorkomen en om bij te dragen aan genezing van kanker.
Deelgebieden. Brainstormend dienen de volgende deelgebieden zich aan waar aanknopingspunten gevonden kunnen worden. Ik neem de vrijheid er wat kritische opmerkingen bij te plaatsen. Over elk van de onderwerpen zou veel meer te zeggen zijn. Om wille van de leesbaarheid beperk ik me hier tot een aantal hoofdzaken per onderwerp.
- Voeding. Met eten laten we ons veelal leiden door wat we lekker vinden. Doorgaans houden we nog wel een beetje rekening met ‘gezond of niet’ maar in grote lijnen hebben velen van ons eigenlijk geen idee wat we precies eten en of dat wel gezond is. De meeste mensen hebben geen eigen visie op voeding en verlaten zich op ‘lekker’ en op uitspraken van de producent in reclames. Er doen ook richtlijnen de ronde, maar echt overzichtelijk zijn die niet omdat elke dieetvisie met andere suggesties komt en deze zijn dikwijls onderling met elkaar in strijd. Hoe zit het eigenlijk met onze kritische houding ten opzichte van voeding?
- Straling. We hebben erg veel gemak van draadloze en mobiele telefoons, voldoende zendmasten om bereikbaarheid te garanderen, magnetrons, tv’s en computerbeeldschermen. Onderzoek zou uitwijzen dat in het gebruik daarvan geen kwaad schuilt. Toch zijn er onderzoekers die spreken van elektrosmog en beweren dat deze straling ons, op zijn zachtst gezegd, geen goed doet, maar veel geluid krijgen deze stemmen niet. De vraag of het uiteindelijk wel of niet zal meevallen wordt hiermee verplaatst naar de toekomst. Daar de belangen van zowel providers, fabrikanten en zelfs de overheid groot zijn, zou een nieuwsgierige houding naar de eerder genoemde kritische geluiden ons behulpzaam kunnen zijn in het nemen van beslissingen ten aanzien van het gebruik van elektronische apparatuur.
- Verkeer. Aan verkeer zitten meerdere aspecten: CO2 uitstoot, roetdeeltjes, herrie, drukte, gevaar en ga zo maar door. Om maar in de auto te kunnen blijven zitten houden we onszelf voor de gek met argumenten waarvan we weten dat ze niet kunnen deugen. We weten dat er op een gegeven moment een eind komt aan groei, eigen mobiliteit, asfalt en de dwangmatigheid van ons individuele autobezit. Zouden we bereid zijn een zorgvuldiger houding aan te nemen?
- Vervuiling van lucht, water, wereldzeeën en bodem met afval, uitstoot, kernafval enzovoort is natuurlijk een minpuntje. Vissen sterven, diersoorten sterven uit, de ozonlaag wordt dunner, het klimaat verandert, de poolkappen smelten … En wat is de invloed van dat alles op onze gezondheid? Zitten we niet gevangen in een te afwachtende houding op wat de rest van de wereld bereid is te doen?
- Chemicaliën. Dit valt voor een deel al onder vervuiling, maar denk ook eens aan alle chemicaliën die we in het keukenkastje hebben staan, de chemicaliën waar onze verzorgingsproducten mee gemaakt worden, de chemicaliën die gebruikt worden om voeding langer fris te houden, de chemicaliën die onze voeding op smaak brengen? Een kleine hoeveelheid kan misschien geen kwaad, maar is ons lichaam bestand tegen de hoeveelheden chemicaliën waar het tegenwoordig mee geconfronteerd wordt? En dan nog medicijnen, ook allemaal chemicaliën, misschien wel onderzocht per medicijn, maar welke chemische reacties vinden er in het lichaam plaats als al die verschillende producten en medicijnen elkaar in het lichaam treffen en met elkaar een chemisch feestje bouwen? Op 28 november 2006 was in de krant te lezen dat in Nederland jaarlijks 19.000 mensen in het ziekenhuis worden opgenomen vanwege complicaties veroorzaakt door bijwerkingen van medicijngebruik. Daarbij vallen 1250 doden te betreuren. Een dag eerder hoorde ik op het journaal dat het Europese Parlement zich buigt over de mate van toelaatbaarheid van chemicaliën die kankerverwekkend zijn en die gebruikt worden voor de vervaardiging van producten. Is het echt zo dat wij hier alleen maar kunnen afwachten totdat van hogerhand beslissingen worden genomen of totdat producenten bereid zijn te dealen met hogere productiekosten?
- Agressie. De vraag die ons via de media gesteld wordt: “Hebben we als burgers vaak niet een iets te kort lontje?” Ik zie een tendens in de samenleving waarin een eisende houding steeds vaker voorkomt. Is die eisende houding op zich niet al een vorm van agressie? Staan we niet erg snel klaar met ons vingertje om te wijzen naar degenen die duidelijk agressiever zijn dan wijzelf? Hoe zit het met een samenleving die respectvol naar de ander zou kunnen zijn alleen al omdat de ander onze broeder is? Geven we onszelf en onze medeburgers nog de ruimte om onze levens creatief vorm te geven? Is er nog wel plaats voor enige bescheidenheid in ons leven?
- Mentaliteit. Waar doen we het eigenlijk voor? Als je zo om je heen kijkt dan zou je denken dat bijna iedereen het alleen maar voor zichzelf doet, ook al lijkt er een gezamenlijkheid - zoals het economisch verkeer - onder te zitten. Vaak is het dan een gezamenlijkheid waar ieder van de betrokkenen zelf wel bij vaart. Een steeds vaker waarneembare mentaliteit lijkt te zijn: ‘ieder voor zich en god voor ons allen’. Alleen realiseren we ons niet dat we samen die god zijn en dat die god het door deze ‘ik-gerichte’ instelling laat afweten. Egocentriciteit viert helaas maar al te vaak hoogtij. Zou het kunnen zijn dat het in het leven uiteindelijk niet om mijzelf gaat?
- Psychisch functioneren komt in verschillende deelgebieden al aan de orde, maar het gaat verder. Een deel van het psychisch functioneren komt tot uiting in de wet van de aantrekkingskracht (zie mijn artikel hierover). De strekking van deze wet is dat we dát aantrekken waar onze geest het meest mee bezig is. Als ik om mij heen kijk en hoor, dan is er veel ontevredenheid, ‘ik-gerichtheid’, haat en nijd, agressie, stress enzovoort. In dat alles dompelen we onszelf onbewust onder. Dat kan bijna niet zonder consequenties zijn. ‘The law of attraction’ toont ons dat. Dan hebben sommigen van ons ook nog te maken met de gevolgen van psychische en fysieke trauma’s. Het hiermee in het reine komen werkt door in een gezond psychisch en lichamelijk functioneren (zie mijn artikel: ‘Wat kan ik zelf doen in de genezing van kanker’). Een persoonlijke en spirituele ontwikkeling is behulpzaam om een levenshouding die wordt vormgegeven door angst en overlevingsdrang te transformeren naar een houding die gevoed wordt door ruimhartigheid en creativiteit. Zijn we bereid om in onszelf te investeren om zo te komen tot een meer uitgebalanceerd ‘zelf’?
- Beweging lijkt noodzakelijk. Zorgen we nog voldoende voor beweging voor onszelf en zoeken we nog - met mate - de grenzen van ons kunnen op door te sporten en te zorgen voor een goede conditie?
- Energie. Behalve bewegen om conditie op te bouwen is er ook het bewegen met andere doeleinden, zoals het verzamelen en/of in beweging brengen van energie (zie mijn artikel over Chi Neng Qigong). Daarnaast kan beweging ook gebruikt worden om de aandacht thuis te brengen in de vorm van bewustzijnsoefeningen.
- Meditatie is een activiteit, of liever gezegd een ‘niet activiteit’ die zeer heilzaam is voor lichaam en geest. Dat was het al door de eeuwen heen, maar in een hectische maatschappij als de onze is het zeker geen overbodige luxe. (zie mijn artikel over meditatie). Zou het te doen zijn om dagelijks 15 tot 30 minuten uit te trekken voor meditatie? Deze tijd zou dan gebruikt kunnen worden om meditatieve energetische bewegingen te doen, stil te zijn, je je intenties te herinneren en er voor te zorgen - door gebruik te maken van The law of attraction - dat je je geest afstemt op ontwikkeling in plaats van op beperking.
- Spiritualiteit. Dit gaat over de wijze waarop we naar het leven kijken en waarop we onszelf aan het leven geven. Veelal gaan we er van uit dat wij recht hebben op het leven en zijn we gevangen in een overlevingsstrategie. Een ‘ik-gerichte’ mentaliteit vraagt om tegengas. Deel ik mijzelf mee in de vorm van het leveren van een bijdrage of kijk ik wat ik er voor mezelf uit kan halen? Het ons herinneren van onze ‘niet menselijke oorsprong’ is niet alleen behulpzaam, maar ook noodzakelijk voor een gezonde en oprechte levenshouding.
- Stress. Elke overbelasting vanuit elk van de deelgebieden is in feite stress voor het lichaam en het lichaam zal daarop dienovereenkomstig reageren wat weer gevolgen kan hebben voor het immuunsysteem. Daarnaast gebruiken we het woord stress voor de drukte en hectiek waar iedereen veelvuldig mee te maken krijgt. Ter compensatie proberen we te zorgen voor ontspanning. Maar de vraag is of veel en vaak ontspannen wel een adequaat antwoord is? Voorkómen van stress lijkt een onbegonnen zaak. Maar zou het ook mogelijk zijn een houding te ontwikkelen die ons in staat stelt op ons gemak te zijn met stress?
Kritisch. Als ik kijk naar alle bovenstaande deelgebieden - ik ben er van overtuigd dat ik niet volledig ben - verbaast het mij niet dat kanker zo’n groot fenomeen is in onze huidige maatschappij. De ontwikkelingen op het gebied van bijvoorbeeld voeding en technologie zijn zo veelomvattend en zijn zo snel gegaan dat ons geen blaam treft als we nog geen passend antwoord hebben gevonden op nadelige effecten. Dat geldt ook voor de impact die maatschappelijke ontwikkelingen hebben op ons psychologisch en spiritueel functioneren. Ook hier hebben we nog niet een vanzelfsprekend antwoord op. Al is van bovengenoemde aspecten maar een klein deel van invloed op onze gezondheid, alle invloeden bij elkaar kunnen een enorme impact hebben. Het is misschien wel verbazingwekkend dat we het nog zolang volhouden. In mijn optiek is kanker een teken aan de wand. Onze lichamen lijken er aan onderdoor te gaan en lijken de grote hoeveelheden belasting niet aan te kunnen. Ik houd een pleidooi om de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid meer naar onszelf toe te halen en niet te wachten tot we ziek worden. Als iedereen kritischer zou worden dan zouden we ook op schijnbaar niet te beïnvloeden gebieden, zoals klimaat en verkeer, veranderingen teweeg kunnen brengen. Het moet echter uit onszelf komen, of willen we wachten tot de politiek zich er over buigt, of totdat er middelen zijn uitgevonden om onze kanker te bestrijden? Want blijven we niet achter de feiten aanlopen als we niet zelf in actie komen? Zijn de feiten niet al zodanig dat we moeten constateren dat de consumptieve weg een doodlopende weg is?
Wat te doen? We hoeven niet zelf het wiel uit te vinden. Er zijn veel kritische geluiden, het is alleen een kwestie van daar naar luisteren en ze serieus nemen. Het merendeel van deze geluiden is er niet op uit om ons te beperken. Toch is het zo dat deze kritische geluiden veelal afgedaan worden, vaak met argumenten die ingegeven worden vanuit angst of gemakzucht. Het is lastig om zelf keuzes te maken uit al datgene wat wordt aangeboden. Maar als we nu gaan kiezen voor preventie hoeft er straks veel minder behandeld te worden. Je kunt dan - dichtbij - denken aan voeding en kritisch gebruik van alle geboden gemakken en - veraf - aan het gebruik van energie, auto en het kritisch zijn in de aanschaf van duurzame producten. Er zijn tijdschriften, zoals Ode, die ingaan op positieve aspecten van de wereldsamenleving en er zijn tal van internetsites die ons uitnodigen kritischer en bewuster te leven. Ook is er het kritisch tijdschrift Medisch Dossier. Daarnaast is het behulpzaam om aandacht te besteden aan persoonlijke ontwikkeling. Ook een persoonlijkheid kun je trainen. Een ongetrainde persoonlijkheid zal reageren vanuit een gewoontehouding en die is ‘ik- gericht’. Belangen zijn dan het uitgangspunt terwijl ook hogere waarden het uitgangspunt kunnen zijn. In een waardenoriëntatie is plaats voor je hart, voor je innerlijke wijsheid en voor compassie.
Mijn pleidooi moge duidelijk zijn: stel niet uit om kritisch te kijken naar gezondheid, noch die van jezelf, noch die van je omgeving. Ook hier geldt: ‘Zo buiten, zo binnen’, ‘zo binnen, zo buiten’(zie mijn artikel over de wet van de aantrekkingskracht). In mijn praktijk begeleid ik mensen met kanker die zelf willen bijdragen aan hun genezing en mensen die geen kanker hebben die zelf willen bijdragen aan verbetering van hun geestelijke en lichamelijke gezondheid en welzijn.
Wil je reageren op dit artikel klik dan op ‘reacties’ hieronder.
Amsterdam, Bert Perabo
www.zijnsorientatie.nu
weblog: www.mindovercancer.nl
